به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین،‌در صنعتی که استودیوها میلیون‌ها دلار هزینه می‌کنند تا آثارشان را به‌عنوان شاهکارهای بی‌بدیل معرفی کنند، جشنواره ونیز نهادی منحصربه‌فرد به نام «ری‌داتچی ای سولدی» (پول ما را پس بدهید) دارد. روی این دیوار نئوپانی دست‌ساز که در کنار پالاسیو دل سینما برپا شده، تماشاگران خشمگین با تایید رسمی مدیریت، تندترین و بی‌رحمانه‌ترین انتقادات خود را نسبت به فیلم‌ها و حتی گرانی بلیت‌ها و تاکسی‌های آبی خط‌خطی می‌کنند.

بر اساس سنتی ۳۰ ساله، آلبرتو باربرا، مدیر جشنواره، شخصاً جایزه‌ای را به تندترین هجو اهدا می‌کند تا سدی محکم در برابر ماشین‌های هیاهوی سینمایی ایجاد شود. امسال نیز کریستیان پولتی، از حاضران ثابت جشنواره، با پیشنهادی طعنه‌آمیز درباره تغییر نام فیلم «اتاق پژواک» به «حمام پژواک» (به دلیل فراوانی صحنه‌های حمام) موفق شد جام چوبی «کوداکونز» را از آن خود کند.

تیرهای زهرآگین مخاطبان ونیزی امسال دامان آثار بزرگی را نیز گرفت؛ از درخواست عجیب یک تماشاگر از دنی بویل برای ساخت فیلمی دیگر درباره مواد مخدر گرفته، تا اعتراض به درام پرحاشیه «اوپنهایمر روسی» (DAU)، و طعنه‌های سنگین به مستند هفت‌ساعته لوکا گوادانینو که صدای اعتراض منتقدان را بلند کرد.

با وجود این فضایی که در جشنواره‌های اتوکشیده‌تری چون کن یا برلین کمتر دیده می‌شود، سینمادوستان همچنان این ابراز خشم صریح و هو کردن‌های پر سر و صدا را بخشی اصیل از فرهنگ سینمایی ایتالیا می‌دانند؛ جایی که تماشاگران معتقدند حتی تماشای یک فیلم بد، بسیار بهتر از سکوت و بی‌توجهی است.